Nevermind

Nevermind beztroskie, nieważne, “whatever happens, happens”, “co będzie to będzie”

Smells Like Teen Spirit jest typowym mrocznym zmaganiem się Cobaina z sensem i jego brakiem. Inspiracją do jego napisania pojawiła się w dość nietypowej formie - był nią dezodorant. Kiedy Cobain mieszkał na North Pear Street w Olympii, pewnego wieczoru umówił się ze swoją przyjaciółką Kathleen Hanna z zespołu Bikini Kill. Kurt i Kathleen postanowili oddać się jednej ze swoich ulubionych zabaw - malowaniu graffiti. Po upiększeniu kilku ważnych budynków w Olympii napisami w stylu “God is gay” wrócili do mieszkania Cobaina, gdzie Kathleen napisała wielkimi literami na ścianie “Kurt smeels like Teen Spirit”. Cobain potraktował to jak komplement, myśląc, że przyjaciółka w ten interesujący sposób daje mu do zrozumienia, że nadal ma w sobie cechy buntowniczego nastolatka. Niestety, zadziałało tu dość specyficzne poczucie humoru Kathleen - “Teen Spirit” był bowiem dość mdłym dezodorantem dla młodych kobiet firmy Mennen, kryjącym się na dolnych partiach sklepowych półek. Dopiero kiedy Cobain napisał, nagrał i wydał piosenkę uświadomił sobie, że inspiracją dla tytułu stał się popularny antyperspirant.

In Bloom Cobain opisuje faceta, który wyrósł już z okresu “nastoletniego rozkwitu” - ma teraz dzieci, które zamierza “sprzedać za jedzenie”, co nie jest dla niego powodem do rozpaczy, gdyż jak powtarza swemu przyjacielowi: “możemy mieć ich jeszcze kilkoro”. Postać ta żyje dla chwili, kiedy unosi go na swych skrzydłach “przyjemna piosenka”, którą może zanucić. Może nawet będzie na tyle szczęśliwy, by wypalić ze swej broni. Szczęście to nie jest jednak zbyt głębokie - bohater utworu nie ma pojęcia o czym opowiada piosenka, którą nuci i kim sam jest. Ujmując to za pomocną biblijnej składni możemy stwierdzić “azaliż nie dane mu było poznać, co znaczą te słowa”. W czasie gdy Cobain napisał “In Bloom , przygłupawi fani rocka, których miał na myśli wciąż byli rzadkością na koncertach Nirvany. Jednak od samego początku działalności razem z kolegami narażony był na spotkanie z “rockowymi gogusiami “, którym bardzo podobały się głośne, chwytliwe utwory grupy. Osobnicy Ci nie mieli pojęcia o tym, co członkowie Nirvany pragną w swej muzyce przekazać. Im zależało wyłącznie na “rockowym odlocie”. W czasie gdy Nirvana znalazła się na szczycie list przebojów piosenka nabrała wymiaru bolesnej przepowiednii: na koncerty grupy przychodziły miliony ludzi, by sobie pośpiewać, praktycznie nie wiedząc co śpiewają. Przewrotny urok “In Bloom” zamyka się w tym, że będąc podstępnym potępieniem tego rodzaju fanów, jest również ekscytującą melodią rockową zachęcającą do wspólnego śpiewania, jej refren przemawiał w równym stopniu do jajogłowych ironistów, co radośnie podskakujących przygłupów.

Come As You Are stał sie otwartym, choć przepełnionym melancholią zaproszeniem dla wszystkich skłóconych z życiem. Zapewnił też wyraźnie wszystkich, do których się zwracał, że nie powinni w nim dopatrywać się zagrożenia - w tej piosence “nie ma broni”. W utworze znalazło się przelotne odniesienie do substancji, która nadała tytuł debiutanckiemu albumowi Nirvany - tutaj zapraszani proszeni są o przybycie, bez względu na to, czy pokrywa ich błoto, czy też ociekają wybielaczem.

Breed w październiku 1989 Nirvana i TAD wyruszyli furgonetką na podbój Europy. Członkowie obydwu zespołów byli bardzo podekscytowani nową przygodą, lecz na wielu miłych chwilach cieniem kładł się prozaiczny brak miejsca w pojeździe. Wziąwszy pod uwagę, że basista Nirvany mierzył blisko 2 m wzrostu, a Doyle, fronteman TAD był blisko 150 kilogramowym olbrzymem, nikogo nie może dziwić fakt, że wolne miejsce w furgonetce fiata było na wagę złota. Jakby tego wszystkiego było mało, potężny Doyle zaczął cierpieć na straszliwe dolegliwości żołądkowe i dni mijały mu na atakach wymiotów i biegunki. Lekarstwem, które miało uspokoić jego nieszczęśliwy żołądek było właśnie Imodium, którego nazwa doskonale przypasowała Cobainowi do szczególnie potężnego riffu. Jednak kiedy rok później muzycy rozpoczęli sesję nagraniową w Sound City, nazwa lekarstwa ustąpiła miejsca “Breed”, a sam tekst przepełniały wersy opisujące nudę i przerażenie.

Lithium Cobain postanowił zbadać wpływ, jaki na rozchwiany i udręczony umysł wywiera zorganizowana religia. Punkowe tyrady wymierzone przeciwko religijnej hipokryzji stały się wraz z upływem czasu niemal wytartymi banałami. “Lithium” okazał się jednak niezwykle przejmujący i przekonujący dzięki temu, że Cobain postanowił zbadać zjawisko niejako od środka - z punktu widzenia osoby, która zwraca się do Boga, by pomógł jej uporządkować zagmatwane życie i ukoić rozdygotany umysł. Napisany w pierwszej osobie tekst przedstawia słuchaczowi osobnika udręczonego i bliskiego szaleństwa, którego przy zdrowych zmysłach utrzymuje jedynie wiara w Boga. Jednak tekst Cobaina - daleki od ziejącego nienawiścią potępienia - nie kryje w sobie zbyt wiele współczucia. Fakt, że utwór opowiadający o Bogu i szaleństwie powstał w oparciu o jedną z najpiękniejszych i najłagodniejszych melodii na całej płycie czyni go wyjątkowo przejmującym.

Tagi: Nevermind, nirvana, piosenek, znaczenie

Powiązane wpisy

Pages: 1 2

It Is Better To Burn Out Than To Fade Away - Strona o Nirvanie

Nevermind

Powiązane wpisy

Leave a Reply

Losowy cytat

Tagi

Najświeższe wpisy

Archiwa

Kategorie

Recent Comments

Z galerii

UserOnline

Strony

Z galerii

Księga gości

Zespoły

Meta

Button i link